bajka o śnieżycy
Mówiła matka – Nie idź Piotrusiu, nie idź, tak pada.
A on poszedł. Przez zaspę na utratę tchu i dziewictwa.
Mówiła Ania – Chodź do mnie w śnieżycę, zobaczysz jak będzie nam dobrze.
Szaleństwo białe, żółte, kolorowe mroczki przed oczami, nosem w śnieg, ale dalej, dalej próbuje.
Aż w końcu światełko ostatkiem oddechu widzi. Światełko się żółci pomiędzy śniegiem a śniegiem i tam ona kręci się w kożuchach niedzwiedzich i mlecznych i kominkach i oblewa się szampanem i kusi chyba, a może obśmiewa.
I jeszcze krok, i jeszcze, i sypie przez oczy po pysku sypie, do nosa sypie białości mrożące. I idzie, prawie już dojdzie.
I jednak nie.
