bang bang

blog zawieszony do odwolania

dawno dawno temu.

wacek nie był zwyczajnym chłopcem. nie miał zabawek, nie miał fajnych butów, nie miał nawet niewidzialnego przyjaciela. wacek był bardzo nieszczęśliwy i patologiczny.

wędrował często bez celu szukając szczęścia z dala od swojej patologicznej chatki pełnej starszych, wrednych, dominujących braci.

pewnego dnia, nieco mniej dawno temu niż 'dawno dawno temu', wacek wyszedł z domu i pobiegł przed siebie w poszukiwaniu szczęścia. drzewa migały po bokach a ścieżka raźno uciekała spod stóp. ścieżka zamieniła się w drogę, droga w autostradę a autostrada...a autostrada to nie jest za dobre miejsce do biegania, więc nim się wacek spostrzegł to go tir po autostradzie w pozycji biegowej
rozmazał.

najpierw koszula przykleiła się do ciała. to była koszula z tworzyw syntetycznych niestety.
potem włosy zaczęły się przyklejać do czoła, do czaszki.
buty przykleiły się do stóp, ale niestety to był dopiero początek.
te same buty przykleiły się do asfaltu, co przyjąłem z niepokojem.
ręka, którą wycierałem pot, przykleiła się do czoła, a druga przykleiła się do pierwszej, próbując ją odkleić.
przewróciłem się i poczułem jak przyklejam się do jakichś śmieci na ziemi, do trawy, sam do siebie i do innych.

piekło.

a potem już nie.