Przesadzony luksus miejsca, w którym się znalazłem podążając za wskazówkami tajemniczego ktosia po drugiej stronie e-druta, był niemal bezczelny. Nie tylko niezawstydzony samym sobą w czasach kryzysu, a wręcz zaprojektowany właśnie na czasy szalejącego ubóstwa. Najlepszym przecież sposobem na biedę jest bogactwo – sprawdza się za każdym razem. Kładki, strumyczki ohydnie szemrzące za 120 złotych za godzinę eksploatacji, w końcu błyskotliwa gadająca winda w stylu HAL-a
Staję, a tu osłupienie tym gorsze bo moje tylko. W drzwiach dwóch pakerów. Przychylne słońce zastąpili oliwka. Tym lepiej, że nie tylko na ramionach – całe ciało może być oliwkowe, prawda?
I znowu osłupienie, bo jeden schowany za drugim, wyglądają za drzwi i na mnie tak patrzą, że przepraszają i że oni wiedza , że wstyd potworny, no ale co mają począć…
Teoretycznie każda ich słabość i nieśmiałość i wszystkie wyrzuty sumienia uzbierane pod kloszami czaszek powinny działać na moją korzyść…dawać zasłużony handicap nieumięśnionemu…jednak i ja jestem człowiekiem i ja tez ze strony wielkich i pięknych tego świata doznałem krzywd okrucieństwa jakie dokonuje się w starciu tego co estetyczne z tym co szpetne. Wiec zamiast kolekcjonować punkty przewagi, rzuciłem się w nich, w ten pokój za pokojem, w ramiona później i dłonie aż w sen runąłem.
Wymknąłem się wzruszony absurdalna, ad-hoc czułością dwóch pakerów. Wymknąłem się gdy już następna noc zbierała swoje żniwo wenerycznych chorób i zapłakanych nastolatek, które same nie wiedza dlaczego tak płaczą i płaczą. Szaleństwo i dorastanie, swoją droga, dzieli tylko jedna diagnoza – w lewo szalony, w prawo – hormonalnie anormalny. I resztę tej nocy zajęło mi wędrowanie na wschód po linii niemal prostej, jakąś idiotyczną ulicę po linii prostej, po której normalny człowiek bałby się poruszać, ale miejskie wynaturzenia po prostu uznają ze inaczej nie można. Szedłem na wschód i zdawało mi się, że do domu, ale minąłem zakręt prowadzący do apartamentu i wpadłem w parki czy ogrody. Tam z daleka czuje , że oczko wodne – już nie takie za 120 PLN za godzinę tylko oczko kiedyś modne teraz cuchnące – zawsze zbędne. O, ciągnie mnie w to oczko i rano już jest prawie i na ławce na drugim asfaltowym brzegu jeden paker. Stos puszek się wala i wpada szlachetno-aluminiowym strumykiem do oczodołu po wodnym oczku. Jeden paker nie był widokiem niepokojącym, ale że teraz? Jak ja go przecież zostawiłem tam roztkliwiającego razem z drugim? Po co? Obok jednego pakera bardzo gruby blondyn w niegdyś turkusowej koszulce kończył jedna z puszek piwa i wpatrywał się w niebo czerwonymi załzawionymi oczami.
No cóż – pomyślałem i zrozumiałem jednocześnie – takie rzeczy, tylko w pełnię.

- To naprawdę nie jest konieczne – Zamknęli mnie po prostu w szafie, bo wolą jak siedzę w bezruchu, proszę pana.

- Och, daj spokój Emily – przecież oboje wiemy, że języka ci nie starczy, by poruszyć niebo i ziemię. O wiele jest za wąski.

- Witamy w Amherst, chłopaku – jaka szkoda, że nie mogę chodzić boso – poszlibyśmy pić wino i pokazałabym Ci mój samurajski miecz…Ale niestety sam widzisz – moje stopy są okropne!

- Cóż…O czym nie da się mówić, to się musi przemilczeć.